Έτσι απλά φύγατε χωρίς ένα αντίο…

αρχείο λήψης (5)Ήταν Αύγουστος του 2014, έδινα μάθημα ακόμα λόγω διπλής εξεταστικής και περίμενα πως και πώς να τελειώσω για να δω τους φίλους μου και να κάνω επιτέλους διακοπές.

Τελικά, αυτό που λένε ότι όταν κάνεις σχέδια ο Θεός γελάει είναι πολύ σοφό, μιας και το καλοκαίρι ήταν από τα χειρότερα που έχω ζήσει.

Το θυμάμαι σαν χτες ήταν 4 Αυγούστου βράδυ για εδώ, μεσημέρι στην Αμερική και η αρχική μου σελίδα είχε γεμίσει με μαύρες φωτογραφίες, στην αρχή δεν είχα καταλάβει λόγω άγχους για την εξεταστική, ώσπου μπήκα να στείλω μήνυμα στον παιδικό μου φίλο και στην αδερφή του για να μάθω πότε θα έρθουν για να τους δω.

Το σοκ ήταν μεγάλο, ένιωθα πως έχανα την όρασή μου διαβάζοντας τα μηνύματα “ Καλό Παράδεισο “ , ήταν σαν να πρωταγωνιστούσα σε ταινία ή πως μου κάνανε κάποιο είδος κακόγουστης φάρσας.

Απλά τον έχασα, σκοτώθηκε ακαριαία με την μηχανή, στις 3 του μήνα την αγόρασε και στις 4 πέθανε… Έτσι απλά έφυγε, χωρίς να μου πει ένα αντίο, έτρεξα να δω τις φωτογραφίες μας και τα δάκρυα μου έκαιγαν το πρόσωπο, τις αγκάλιαζα σφιχτά για να μην τον χάσω και από κει.

Οι μέρες περνούσαν, εγώ ήμουν κομμάτια δεν βλεπόμουν, ώσπου στις 19 Αυγούστου έδινα το τελευταίο μάθημα και μου ανακοίνωσαν γνωστοί ότι 2 ακόμα φίλοι σκοτώθηκαν ακαριαία και αυτοί από μηχανή. Ούρλιαζα από τον πόνο, ακόμα δεν είχα συνέλθει από τον χαμό του παιδικού μου φίλου και ξαφνικά χάνω άλλα 2 δικά μου άτομα. Έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου, δεν μπορούσα να το πιστέψω.

Άτομα που μεγάλωσα μαζί τους, που χόρεψα, που έκλαψα, που γέλασα και πάνω από όλα που με στήριξαν και τους στήριξα.

Νέα παιδιά γεμάτα όρεξη ζωή, παιδιά που τα αγαπούσα πολύ και φύγανε χωρίς να μου χαμογελάσουν για μια τελευταία φόρα, που κάθε φορά περιμένω ένα μήνυμά τους ή να με πάρουν τηλέφωνο για να κουτσομπολέψουμε ή να μου ευχηθούν στις γιορτές.

Οι μήνες μπορεί να πέρασαν, όμως ο πόνος μένει ανεξίτηλος, ακόμα τους σκέφτομαι κάθε μέρα και μου λείπουν πολύ. Από τότε δεν έχω ανεβεί ποτέ σε μηχανή, στην αρχή φοβόμουν και τα αυτοκίνητα, έτρεμα και έκλαιγα , ήθελα απλά να περπατήσω και κάθε βράδυ φέρνω στο μυαλό μου τα παιδιά.

Ξέρω ότι η ζωή συνεχίζεται και πρέπει να χαμογελάμε γιατί αυτό θα θέλουν και εκείνοι, αλλά είναι τόσο δύσκολο.

Αφιερωμένο για εσάς που φύγατε γρήγορα και μας αφήσατε εμάς πίσω αναπολώντας τα παλιά…

Τ.Μ.

Advertisements

One thought on “Έτσι απλά φύγατε χωρίς ένα αντίο…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s