ΠΑΛΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

depressionΚατάθλιψη….τι βαριά κουβέντα…και μόνο στο άκουσμα της λέξης, αντικρίζει κανείς βλέμματα γεμάτα συμπόνια, βλέμματα πλημυρισμένα από φόβο…βλέμματα με ανάμεικτα συναισθήματα…ακόμα και φοβισμένα βλέμματα βλέπει κανείς, λες και ο άνθρωπος με κατάθλιψη είναι λεπρός.

Και δικαιολογημένα βέβαια αυτα τα βλέμματα και αυτές οι πανικόβλητες αντιδράσεις…γιατί η κατάθλιψη…αποτελεί ένα θέμα ταμπού ακόμα και στο προοδευτικό-υποτίθεται- σήμερα όπου ανήκουμε…

Και η ειρωνία της υπόθεσης είναι ότι θεωρούμε την κατάθλιψη ώς κάτι απροσδιόριστα μακρινό, ως κάτι δυσάρεστο για τους άλλους,εκείνους που το βιώνουν- αλλά έχουμε ακλόνιτη την πεποίθηση ότι ποτέ δεν θα μας χτυπήσει εμάς…

Πόσο αφελής μπορεί να είναι τελικά ο άνθρωπος…Και όχι οτι είναι κακό να έχουμε αφέλεια….ίσα ίσα…η αφέλεια αποτελεί ένδειξη ότι διατηρούμε ακέραιη την παιδική μας αθωότητα και..πιστέψτε με..είναι πολύ σημαντικό να προφυλάσσουμε το μικρό παιδί που έχουμε μέσα μας.

Δυστυχώς όμως…φτάνει η στιγμή που ακόμα και τα παιδιά παύουν να είναι παιδιά…γιατί η κατάθλιψη δεν έχει έλεος…ούτε οίκτο…δεν δείχνει καλοσύνες απέναντι στα θύματα της….δεν τα επιλέγει με βάση λογικά κριτήρια…και ναι…μπορεί να επιλέξει για επόμενο θύμα και ένα παιδι. Τρομαχτικό δεν είναι; Και όμως..αυτή είναι η αλήθεια……ας έρθουμε στο εξής κρίσιμο σημείο…πώς συνειδητοποιεί κανείς ότι έχει κατάθλιψη;

Εγώ δεν θα χρησημοποιήσω τις ιατρικές ορολογίες που συνηθίζονται στα περισσότερα άρθρα για να μην σας τρομάξω…και γιατί πιστεύω πως η άτυπη, τυπική, ελαφριά, βαριά ή όπως αλλιώς την ονομάζουν οι ειδικοί κατάθλιψη ουσιαστικά είναι ένα πράγμα…ΑΡΓΗ ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΟΦΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ.

Το πρόβλημα είναι…και για αυτό είπα πως η κατάθλιψη είναι ύπουλη, το γεγονός πως δεν μπορείς πάντα να συνειδητοποιήσεις ότι την έχεις.

Ίσως επειδή δεν θες και να το παραδεχτείς…αλλά…θέλω να κοιτάξετε τον εαυτό σας μια στιγμή και να είστε ειλικρινής απέναντι του. Πότε ήταν η τελευταία φορά που σηκωθήκατε με όρεξη το πρωι για τη δουλειά σας? (και προσοχή, δεν αναφέρομαι στη συνήθη σε όλους τους υγιείς ανθρώπους βαρεμάρα να εγκαταλείψουν τη ζεστασια του κρεβατιού).

Αναφέρομαι σε ένα άλλο συναίσθημα…τελείως διαφορετικό…εκείνο το συναίσθημα, που μόλις βγαίνει ο ήλιος και συνειδητοποιείς ότι πρέπει να βγείς από τον ασφαλή λήθαργο σου, πρέπει να ξυπνήσεις και να αντιμετωπίσεις τον κόσμο εκει έξω. Και έσυ…δεν είσαι οπλισμένος με τη δύναμη ούτε να προσπαθήσεις…..

Χαμένη στο Πουθενά

(Aν θέλετε να δημοσιευτεί και η δικιά σας η ιστορία δεν έχετε παρά να μας στείλετε ένα mail στο nagginginbed69@gmail.com)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s