Καλοκαιρινά Ραντεβού…Έρχονται !!!

summerΔανειστήκαμε τον τίτλο, από τις Δυτικές Συνοικίες, όταν το 2002 κυκλοφόρησε το άλμπουμ τους, της Ίριδος τα χρώματα. Ένα από τα τραγούδια που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία, ήταν το Καλοκαιρινά Ραντεβού, το οποίο σιγοτραγουδήθηκε από μικρούς και μεγάλους, σε παραλίες με αναμμένη φωτιά, σε δρόμους, bar και έπειτα στις πόλεις.

Στις πόλεις, για να μας θυμίζουν τους έρωτες τους καλοκαιρινούς. Εκείνους τους εφήμερους, τους λίγο διαφορετικούς, με μοναδικό συστατικό, το αλάτι της θάλασσας, τον ήλιο, το ξημέρωμα με το ηλιοβασίλεμα, χωρίς καθώσπρεπισμούς, πολύ αυθορμητισμό, γυμνά πόδια, ξεχασμένα manicure και pedicure και έναν κόμπο στο στομάχι.

Αυτά τα καλοκαιρινά ραντεβού στην παραλία, που περπατήσαμε μαζί, χτίσαμε πύργους και τους διαλύσαμε. Με μια μπύρα στο χέρι, τσουγκρίσαμε τα μπουκάλια μας, και ήπιαμε στην υγειά αυτού του καλοκαιριού.

Έπειτα, πήγαμε στο χαλαρό beach bar, χορέψαμε, χαθήκαμε για λίγο στον κόσμο, και όταν ακούσαμε αυτό το τραγούδι, μια περίεργη ενέργεια αλληλοαφιέρωσης υπήρξε.

Και όλο αναρωτιόμασταν, αν ήταν όντως ο έρωτας ο εφήμερος. Αυτός, που όταν θα φύγουμε από το νησί, όλα θα έχουν τελειώσει. Ο ενθουσιασμός θα εξαλειφθεί, οι αναμνήσεις θα σβήσουν, και ο συναισθηματικός μας κόσμος θα επανέλθει σε ισορροπίες μίζερες, αλλά τραγικά λειτουργικές για έναν εργατικό Σεπτέμβριο.

Όντως, είναι αυτό που θέλουμε να γίνει; Αναρωτηθήκαμε πολλές φορές. Τόσο απλά, τόσο ρεαλιστικά και ωμά, ένα τέλος;

Τότε, πεθαίναμε για το αντίθετο. Να μετονομάσουμε το εφήμερο σε αιώνιο. Το χαλαρό σε βέβαιο. Να μην γυρίσουμε ποτέ πίσω. Να καθίσουμε  στην παραλία για πάντα, να ρισκάρουμε πολλά, να χάσουμε σπίτια και δουλειές. Τόση πίστη για έναν έρωτα «εφήμερο». Και μόλις τα σκεφτήκαμε όλα αυτά, βάλαμε κατευθείαν αποσιωπητικά στην λέξη εφήμερος. Γιατί η μόνη λύτρωση που μένει είναι ο έρωτας. Στην κρίση, στην ευημερία, στη χαρά και στη λύπη. Δεν υπάρχει δυνατότερο ναρκωτικό από το πάθος και τον έρωτα.

Συνεχίσαμε να πηγαίνουμε στο χαλαρό beach bar, να βρισκόμαστε τις ίδιες ώρες στην παραλία, να πεινάμε την ίδια ώρα, να τρώμε από το πιάτο του άλλου, και να πίνουμε από το ποτήρι του. Να κάνουμε πολλά μαζί, αλλά ταυτόχρονα και τίποτα. Και αυτό το τίποτα, το απολαμβάναμε. Ήταν τότε που μέσα στην απόλυτη ησυχία, δεν υπήρξε αμηχανία.

Ηρεμία, γαλήνη και κάτι που έμοιαζε σαν έρωτας.

Έρωτας καλοκαιρινός. Με κοκκινισμένα μάγουλα, λίγες φακίδες, άγρια μαλλιά, και μυρωδιά θαλασσινή. Έρωτας, που οι λίγες ώρες ύπνου δεν μας ενοχλούσαν, και η ξεκούραση πήγαζε από μέσα μας. Έρωτας με καθαρή καρδιά. Κάπως έτσι ήταν τα πράγματα και οι μέρες κυλούσαν. Όμορφα, αρμονικά, ιντριγκαδόρικα.

Ξημέρωσε, και αρχίσαμε να μαζεύουμε την σκηνή. Κάπου ξεχάσαμε καμιά πετσέτα, ενώ το backpack, έμοιαζε ελαφρύτερο. Κοιταχτήκαμε. Ο ένας από τους δυο έπρεπε να φύγει. Τελικά, τίποτα δεν τελείωσε, και οι αναμνήσεις είναι ακόμα εδώ. Σε κάποια παραλία. Το μόνο που είπαμε ή μάλλον τραγουδήσαμε: Καλοκαιρινά ραντεβού πάνω στο σώμα σου.Γελάσαμε. 

Το backpack ήταν ελαφρύτερο. Πήγαινε για ανανέωση. Η σκηνή μαζεύτηκε, γιατί τα αυγουστιάτικα μελτέμια ήταν δυνατά. Εξάλλου, δεν μπορούσαμε να βγάλουμε τον χειμώνα στο νησί, μέσα σε μια σκηνή.

Το σίγουρο είναι, πως οι έρωτες του καλοκαιριού δεν προσφέρουν τη σιγουριά μιας σχέσης διαρκείας, όμως, αν δεν υπήρχαν κι αυτοί, δεν θα χάναμε κάποια στιγμή την πίστη μας στον έρωτα;

Αν σας τύχει ο καλοκαιρινός έρωτας, μη τον προσπεράσετε. Και μη σκεφτείτε αν κρατήσει, τι θα γίνει όταν ‘ερθει ο Σεπτέμβρης. Αυτή είναι η μαγεία του, το να μη σε προετοιμάζει…

Σοφία Γαλάνη

Σε ψηλά τακούνια

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s