ΠΑΙΔΙΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΩΤΕΡΟΥ ΘΕΟΥ………….

sofia galani

 

Και ξαφνικά έρχεται αυτή η μέρα που την σκέφτεσαι όλη την χρονιά με τρόμο. Έρχεται αυτή η μέρα που σου θυμίζει ότι δεν είσαι αθάνατος, έχεις ημερομηνία λήξης και πότε επιτέλους θα το δεχθείς αυτό;

Να απαντήσω πρόχειρα; Ποτέ!
Πέρασαν 2 χρόνια περίπου από εκείνο το βράδυ που με πήραν τηλέφωνο για να μου ανακοινώσουν ότι η μαμά μου κάτι έπαθε… έρχεται ο γιατρός να την δει… δεν ξέρουμε τι ακριβώς έχει… τι να σου πω βρε Σοφία.. Για να καταλήξουμε 5 τηλεφωνήματα μετά να απορούμε με το τι είχε συμβεί, πώς είχε συμβεί… Και τώρα;

2 χρόνια σήμερα λοιπόν από την ημέρα που έμεινα ορφανή, από την ημέρα που ο κόσμος όλος άλλαξε, από την ημέρα που σταμάτησα να είμαι παιδί. Ένα παιδί ετών 20. Μαζί με την μαμά μου έφυγε κι αυτό.

Τα στάδια πολλά. Τα έβαλα με όλους, με το Θεό, με τον πατέρα μου, με την τύχη, με τη ζωή την ίδια. Όμως δεν αλλάζει τίποτα. Ο καρκίνος δε λυπάται, δε συγκινείται από ηλικίες, αμαρτίες, παιδιά ή όχι. Χτυπά κι όταν γίνει αυτό, δε μένει τίποτα όρθιο. Ήθελα δεν ήθελα, έπρεπε να μάθω να ζω χωρίς τη μαμά μου. Χωρίς τη φροντίδα της, χωρίς την έγνοια της πού είμαι, τι κάνω, αν είμαι καλά. Χωρίς την ασφάλεια ότι θα γυρίσω στο σπίτι και θα είναι εκεί. Χωρίς να έχω πια κίνητρο..να πάρω το πτυχίο για να τη δω υπερήφανη. Χωρίς την ανιδιοτελή αγάπη που μόνο η μάνα μπορεί να προσφέρει..πάνω από όλα αυτό. Όλες οι αγάπες ζητάνε ανταλλάγματα..του εραστή, του αδερφού και της αδερφής, της φίλης και του φίλου..εκτός από αυτή της μάνας. 
Δεν έχεις επιλογή όμως. Η θα πέσεις και θα τα παρατήσες ή θα συνεχίσεις. Έπρεπε να συνεχίσω, ξέροντας πως ο παντοτινός μου σύμμαχος δεν είναι πλεόν δίπλα μου. Κι αυτό είναι που με έκανε πιο δυνατή στην πορεία. Το μόνο που φοβάμαι πλέον πραγματικά είναι η αρρώστια. Η απώλεια τελικά σε αλλάζει..μια τόσο σημαντική απώλεια μπορεί να σε απελευθερώσει από φόβους που πριν σε τριβέλιζαν..ο φόβος του έρωτα, του οικονομικού..
Έτσι κι αλλιώς, δε θα μπορούσα να κάνω διαφορετικά. Μόνο έτσι μπορώ να την κάνω υπερήφανη, μια που ήταν και η ίδια ο πιο γενναίος άνθρωπος που γνώρισα. Αυτό που θυμάμαι πιο έντονα από εκείνην ήταν »ότι και να συμβεί, ποτέ μη λιγοψυχίσεις. Πάντα μπροστά! Ακόμα κι εγώ αν πάθω κάτι, εσύ θα προχωράς!»
Αυτά της τα λόγια δε με αφήνουν να δειλιάσω. Ούτε να αναρωτηθώ ξανά γιατί σε μένα…όσο και να ψάξω είναι μάταιο. Δεν είμαστε παιδιά ενός κατώτερου θεού..ίσως να είμαστε και τα παιδιά που κάπου τους  έχει φυλαγμένο κάτι καλό. Δεν μπορώ να ξέρω, όμως έτσι πιστεύω.

Ξέρω μόνο πως όταν έφυγε η μαμά μου, ένα κομμάτι μου έφυγε μαζί της. Άλλαξα, άρχισα να βλέπω τον κόσμο μέσα από άλλα μάτια, ίσως λίγο πιο φοβισμένα, αλλά ταυτόχρονα πιο συνειδητοποιημένα. Πρέπει κάποια στιγμή να σταθουμε όλοι και να κοιτάξουμε κατάματα τους φόβους μας, τις ανησυχίες και τις ανασφάλειές μας. Γιατί κάποια στιγμή εμείς θα πρέπει να κάνουμε τον γονιό, να σταθούμε πλάι πλάι με έναν άλλο άνθρωπο και να προσφέρουμε ακόμη περισσότερα από όσα πήραμε εμείς.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s