Ταξιδεύοντας για το όνειρο…

Οι μέρες πλησίαζαν…Θεέ μου πως πέρασε ο καιρός…ήταν Μάρτης που μιλήσαμε 1η φορά στο facebook..

Μιλάγαμε κάθε μέρα,μοιραζόμασταν στιγμές καθημερινότητας και πολλές φορές στιγμές αστείρευτου πάθους χωρίς καν να έχουμε ειδωθεί. Ο καιρός περνούσε. Κάποια στιγμή όπως όλα τα πράγματα έχουν ημερομηνία λήξης. Όλα καλά μεταξύ μας αλλά για πολλούς,ποικίλους και σεβαστούς λόγους έπρεπε να σταματήσει ό,τι ερώτικο υπήρχε μεταξύ μας και να μείνουμε απλά ‘’φίλοι’’.
Έχασα τη γη κάτω απ’τα πόδια μου. Έκλαψα, απογοητεύτηκα, κλείστηκα στον εαυτό μου, δεν ήθελα τίποτα και κανέναν. Προσπάθησα να κάνω ότι μου είπε να βρω τον έρωτα και όχι το σεξ αλλά δεν τα κατάφερα γιατί δεν με γέμιζε τίποτα.

Ο καιρός περνούσε και παίρνω την απόφαση να επισκεφτώ το νησί του. Να δω που μεγάλωσε, πια θάλασσα αγναντεύει και πολλά ακόμα. Με αντίστροφη μέτρηση στο κινητό μου μετρούσα τις μέρες σαν φαντάρος μέχρι που έφτασε η πολυπόθητη μέρα. Βαλίτσα, αεροδρόμιο και μια καρδιά που χτύπαγε πιο δυνατά και απ’τις τουρμπίνες του αεροπλάνου…ΕΦΤΑΣΑ!
Τι όμορφο μέρος θεέ μου!! Ένας παράδεισος που δικαιολογημένα γεννήθηκε και μεγάλωσε ένας άγγελος σαν κι’αυτόν. Ξεκίνησα τις διακοπές μου πολύ όμορφα αλλά καταβάθος ανυπομονούσα για ένα δικό του καλωσόρισμα το οποίο δεν ήρθε. Πήρα το θάρρος σαν ‘’φίλη’’ να τον πάρω τηλέφωνο να δω τι κάνει και μου είπε οτι ήταν το πρόγραμμα του γεμάτο και κάποια στιγμή μέχρι να φύγω θα τα λέγαμε. Παρόλα αυτά πέρναγα πολύ όμορφα, γνώρισα ανθρώπους , έκανα φιλίες, διασκέδαζα αλλά πάντα με το μάτι στο κινητό περιμένοντας ένα τηλεφώνημα του ή ένα του μήνυμα. Ώσπου ξημερώματα της προτελευταίας μέρας της αναχώρησης μου μου στέλνει μήνυμα να συναντηθούμε.
Νόμιζα οτι θα πάθαινα έμφραγμα! Ένιωθα τέτοιο άγχος που έτρεμα. Όταν τον είδα σταμάτησαν όλα. Ένιωσα μια ανεξήγητη οικιότητα. Ήταν αυτό που περίμενα τόσους μήνες. Κάτσαμε, κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον μιλώντας και προσπαθώντας ,ο καθένας με τα δικά του επιχειρήματα, να πείσει τον άλλον για το ποιός έχει δίκιο και το τι πρέπει να γίνει.
Όπως ήταν αναμενόμενο για εκείνον υπερίσχυσε η λογική και για μένα το συναίσθημα. Γυρίζοντας τη πλάτη τα δάκρυα είχαν γεμίσει τα μάτια μου έχοντας την αίσθηση της αγκαλιάς του, τη γεύση του φιλιού του και το τρυφερό του βλέμμα πάνω μου. Ήξερα ότι μπορεί να ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που θα τον έβλεπα.
Με έτοιμες τις βαλίτσες έφυγα για το αεροδρόμιο με μια καρδιά που δεν χτυπούσε γιατί είχε μείνει σε εκείνη τη παραλία. Όσο κι αν πόνεσα δεν μετάνιωσα ποτέ για ότι έκανα. Πρόσπαθησα, κυνήγησα και ‘’περπάτησα’’ για εκείνον χωρίς εγωισμό μόνο με αγάπη.

Αγάπη για μένα είναι να τον βλέπεις σχεδόν παντού, να είσαι μαζί του και να νιώθεις οτι η καρδιά σου θα εκτοξευθεί, θες να είναι καλά και ευτυχισμένος, να νιώθεις πως αν τον αγγίξεις θα γίνει πυρηνική έκρηξη.

Γι’αυτό κυνηγήστε αυτό που αγαπάτε μέχρι το τέλος ανεξάρτητα με το αποτέλεσμα.

Τουλάχιστον προσπαθήσατε.

Μαίρη Ντίμη Αναγνωστοπούλου

Glamourous Fights

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s