Γύρνα πίσω και φεύγεις πάλι

hqdefault (1)«Μη γυρίσεις, τίποτα μη ζητήσεις, για ένα βράδυ, μη με χαραμίσεις» κλαψουρίζουν γρατσουνίζοντας την κιθάρα τους και το νευρικό μας σύστημα τα, κατά τα άλλα, ταλαντούχα αδελφάκια Κατσιμίχα, και μούντζες τους απευθύνονται πανταχόθεν από λαβωμένες καρδίες και τσαλακωμένους εγωισμούς.
Διότι, φίλτατοι, εμείς εδώ μαραζώνουμε από την καψούρα, μας κατατρώει το σαράκι του απωθημένου και μείς, παραγώγως κατατρώμε το πλήρες περιεχόμενου του ψυγείου, μπας και πνίξουμε τον πόνο μας στο βάζο με τα αγγουράκια τουρσί, που πιθανολογώ ότι έχουν παραδώσει πνεύμα και λήξη απ την αλλαγή του Μιλλένιουμ. Θα μου πεις, εδώ ο άτιμος μας ποδοπάτησε την καρδιά με άρβυλο νο. 46 και επιζήσαμε, από αδέσποτη πίκλα θα πάμε? Δεν το θέλει ούτε ο θεός, ούτε καν ο Χάρος. Μια επιφύλαξη διατηρώ για τον διαιτολόγο, που τρίβει τα χέρια του σαρδόνια όποτε χωρίζουμε, καθότι κοστολογεί κιλό και κολώνα στο εξοχικό του.
Δεν ξέρω τι στο καλό οδήγησε τους Κατσιμιχαίους να απαγορεύσουν δια ροπάλου και λα ματζόρε την επιστροφή της άσωτης τόσο ρητά, που έγιναν σουξέ, αλλά εγώ σε αυτό το ζήτημα είμαι Λεμπεσικιά. (Αλήθεια, αυτό το παλικάρι γιατί χάθηκε, που αυτοανακηρυσσόταν με περίσσιο μπρίο Είμαι τρελός cowboy, όι, όι, όι…)
«Γύρνα πίσω ή έστω τηλεφώνα» παρακαλά με τόσο κέφι, που είμαι σχεδόν βέβαιη ότι στο ένα χέρι κρατά το μικρόφωνο και στο άλλο το μαντήλι με το χλωροφόρμιο, έτσι και δεν αποδώσει το άσμα να γυρίσει η σουρτούκα από μόνη της.
Γύρνα, λοιπόν, μπας και δούμε προκοπή. Γιατί φεύγοντας μου άφησες ένα σπίτι γεμάτο αναμνήσεις – και ένα νεροχύτη γεμάτο άπλυτα-, ένα κρεβάτι ποτισμένο στο άρωμά σου, που έχει τοξική επιρροή πάνω μου και μια καρδιά να αιμορραγεί.

Καιρός να αιμορραγήσεις και συ. Διότι, έτσι και δε γυρίσεις καημένε μου, θα σε ξετρυπώσω σε όποιο από τα στέκια σου έχεις βρει καταφύγιο και θα σου κάνω τη μύτη διώρυγα με τη μπουνιά μου. Εσύ μου την έριξες στο ζωτικότερό μου όργανο, είσαι τυχερός που είχα τόσα όνειρα να σε κάνω πατέρα που δε θα σου κάνω το ίδιο.
Γύρνα γιατί δεν έχω με ποιόν να τσακωθώ, έχω φτάσει στο σημείο να ανοίγω ειδήσεις, να τους ακούω να ξεσπαθώνουν για τα πολιτικά, μήπως και νιώσω ζωντανή. Μάταιο. Δεν έχω με ποιόν να γελάσω, υπάρχουν πράγματα που μόνο εσύ θα καταλάβαινες, και που να εκπαιδεύω άλλον τώρα?
Στην τελική, γύρνα γιατί δεν έχω την ασφάλεια της αγκαλιάς σου στο κρεβάτι και κανένα αερόθερμο δεν μπορεί να καλύψει το κενό της ζέστης του κορμιού σου δίπλα μου.
Μωρέ, γύρνα εσύ και σου υπόσχομαι να σου κάνω τα χείλη μπάρμπεκιου, θα σου ψήσω από μαρίδα μέχρι μπακαλιάρο επάνω. Μην απορείς, έφυγες, το αξίζεις. Τι θα πει εγώ σε έδιωξα? Και στο διάολο σε έστελνα συστημένο, πιο συχνά από ότι έστελνα sms, μα δεν είδα να τραβάς για κει ποτέ.
Γύρνα και ξαναφύγε αν σου βαστάει. Αν το θέλεις, φύγε. Μα να ξέρεις, αυτή τη φορά θα σε προλάβω, θα φύγω πρώτη εγώ. Τι απορείς, ο έρωτας είναι διαγωνισμός ταχύτητας και πάντοτε κερδίζει ο πιο γρήγορος. Να ευλογείς τη μοίρα σου, λοιπόν, που σε αφήνω αρτιμελή.

xoxo

Χρυσάνθη Χανιώτη

Μικρές Αμαρτίες

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s